TiT FoR TaT

این هفته خیلی هفته بدی بود برام...

آخه باید عرض کنم پاوره کامپیوترم سوووووخییییید

دقیقا همون شبی که خواستم خودم رو با اینترنت مشغول کنم...

حالا هم که کافی نتم...هیچ خوشم نمی یاد از اینجا

ولی خوب واسه منی که تنبلم خیلی خوفه آخه تو خیابونه خودمونه

بعدشم دوباره کلاسا شروع شد

از دسته مدرسه راحت می شیم میفتیم گیره این کلاس ملاسا

ولی خوبیش به اینه که از دسته این معلم خشنا راحت شدیم

راستی کارنامه گرفتم

خوب دییییییگه چه کنیمراستی باید بهم جایزه بدینا

راستی از همه مهم تر اینکه تیزهوشان رو گند زدم

اگه من دستم به این شادروان و حسینی برسههههه

خوب دیگه...

من باید برم

الان صاحبه اینجا می ندازتم بیرون

بای تا هفته بعد

Posted by فریبا   on 20 Jun 2006  at 8 PM | Post Link | 

شاگردی از استادش پرسيد:" عشق چست؟ " استاد در جواب گفت: " به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور. اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچينی! " شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت. استاد پرسيد: "چه آوردی؟ " و شاگرد با حسرت جواب داد: " هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه های پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهای گندم زار رفتم ." استاد گفت: " عشق يعنی همين! " شاگرد پرسيد: " پس ازدواج چيست؟ " استاد به سخن آمد که : " به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور. اما به ياد داشته باش که باز هم نمی توانی به عقب برگردی! " شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت . استاد پرسيد که شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: " به جنگل رفتم و اولين درخت بلندی را که ديدم، انتخاب کردم. ترسيدم که اگر جلو بروم، باز هم دست خالی برگردم." استاد باز گفت: " ازدواج هم يعنی همين!!

                                                                                    نظر یادتون نره هاااااا

Posted by فریبا   on 15 Jun 2006  at 8 PM | Post Link | 

اومدم شبها رو باور نکنم غصه نذاشت

اومدم غصه رو باور نکنم شب نمی ذاشت

حالا باور بکنم یا که باور نکنم دردی درمون نمیشه 

کاری آسون نمیشه

کوه قصه توی قلبم دیگه ویرون نمیشه

می تونست چشمای تو شبها رو روشن بکنه

نذاره غم توی دل اینقده شیون بکنه

توی دل هیچ می دونی غم داره آواز می خونه؟

اینو من می دونمو این شب تاریک می دونه

دل تو خنده ی تو چشمای تو دستای تو

می تونستن نذارن شبها رو باور بکنم

حالا باور بکنم یا که باور نکنم دردی درمون نمیشه 

کاری آسون نمیشه

کوه قصه توی قلبم دیگه ویرون نمیشه

می تونست چشمای تو شبها رو روشن بکنه

نذاره غم توی دل اینقده شیون بکنه

توی دل هیچ می دونی غم داره آواز می خونه؟

اینو من می دونمو این شب تاریک می دونه

گوگوش

Posted by فریبا   on 15 Jun 2006  at 8 PM | Post Link | 

در آن دیاری که مردمانش عصا از کور می دزدند من خوشدل محبت جستجو کردم..."خیالی نیست"

تو که نیستی تا ببینی گریه های هر شب من    بی حضور عاشق تو چه عجیب گریه کردن

تو که نیستی تا ببینی دل آسمون شکسته         جاده تا صبح قیامت من و این پاهای خسته

با عبور هر ستاره روح سبز تو رو دیدم        زیر قطره های بارون صدای پاتو شنیدم

قدرش رو ندونستیم. می تونست همینجا، تو کشور خودش باشه و فعالیت کنه.از وقتی رفته، دیگه اصلا نمیشه آلبومهای مسافر،هزار و یک شب،بی تابی و.... با آلبومهایی مثله پاپکرن و خیالی نیست مقایسه بشن...

بی تو تو این شبای بد گریم دیگه در نمیاد     حرف غم انگیز دلم جز تو کسی رو نمی خواد

از چی بگم تا دله من لحظه ای آروم بگیره     دیو سیاهه غصه ها توی کدوم شب می میره

از چی بگم وقتی دلم از دل تو دور میمونه      وقتی که قلب پاک تو هیچی ازم نمی دونه

می خونم به خدا می خونم از چشای معصومه تو حرفای تو رو

می دونم به خدا می دونم اونکه جدا کرده روحم و قلب تو رو

شادمهر

Posted by فریبا   on 14 Jun 2006  at 9 PM | Post Link | 

سرش گیج میرود ، خون توی صورتش می پاشد و داغ می شود ...

کسی آنطرف چیزی می نویسد ، او صفحه را می بندد و می شمرد،  انگار یک قدم بر میگردد عقب ، صدای تیک و تاک ساعت ، هفت و شش دقیقه ی صبح ، شلوغی ، دود ، کم خوابی ، نور ِ بالای ماشین هایی که از عقب می آیند و او توی ذهنش را می کاود ...

سکوت می کند ، باید کمی فاصله ، باید کمی عقب تر رفت ، آن قدر که در سایه ، در مه گم شد یا نشد ... شاید  باید نیست می شد ، تهی ، پوچ .

 روی یک پایه ی لرزان ، صد هزار بار شک ، ترس ، عدم یقین ... صد هزار بارتوی خودش: " نه "

کجا ایستاده بود که این همه از افتادن واهمه داشت ؟! کجایی دختر ؟

Posted by فریبا   on 11 Jun 2006  at 10 PM | Post Link

Posted by فریبا   on 8 Jun 2006  at 3 PM | Post Link

Posted by فریبا   on 2 Jun 2006  at 6 AM | Post Link

در ساحل شب
که چشم لیموها روشن بود
ما نیز کلید نور را چرخاندیم
در تاریکی کتاب را وا کردیم
تا حافظه ی دریا بیدار شود
با پرتو خودداری ، بر صفحه ی ما ، دریا می تابید
انگار یکی منتظر کشفی باشد
یا قایقی از شعر خودش را بسراید
آن گاه به راز واژه ها پی بردیم
آواز جدید با الفبای کهن
آواز به گل نشستن شادی
یک ماه که اندوه بر او بارید
دیدیم که هیچ واژه ای سکوت نیست
چشمان زنی که تهنیت می گفت
هر گونه تولد را
در جشن زنی که بعد ها باید زاییده شود
و شعله ی لیمویی اندیشه
از چک بلوز او به دریا می ریخت

Posted by فریبا   on 25 May 2006  at 9 AM | Post Link